جلد 7، شماره 1 - ( 3-1387 )                   جلد 7 شماره 1 صفحات 21-30 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (10423 مشاهده)
چکیده زمینه و هدف: انگل لیشمانیا ماژور یکی از عوامل اتیولوژیک لیشمانیوز جلدی در مناطق مختلف ایران است. امروزه تکنیک‌های مختلف ملکولی با استفاده از توالی‌های پلیمرفیک DNA به طور گسترده در بررسی هتروژنیسیتی عوامل اتیولوژیک لیشمانِیوز به کار می‌رود. یکی از تکنیک‌های جدید در این زمینه روش Multilocus Microsatellite Typing (MLMT) است که در سال‌های اخیر مورد توجه محققین قرار گرفته است. در این مطالعه از این روش به منظور بررسی پلی‌مورفیسم در گونه لیشمانیا ماژور (عامل لیشمانیوز پوستی نوع روستایی) در ایران استفاده شده است. مواد و روش‌‌ها: در این مطالعه آزمایشگاهی تعداد 24 ایزوله انگل لیشمانیا ماژور جمع‌آوری شده از بیماران مبتلا به لیشمانیوز پوستی در مناطق مختلف اندمیک لیشمانیوز پوستی نوع روستایی در ایران (استان‌های شمالی، مرکزی، غرب و جنوب غربی ایران) برای اولین بار توسط روش MLMT مورد بررسی قرار گرفت. ایزوله‌ها با استفاده از هفت جفت پرایمر طراحی شده برای مارکرهای مایکروستلایت بسط داده شد و به منظور بررسی پلی‌مورفیسم محصولات واکنش بر روی ژل پلی‌اکریلامید مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها: در محصولات حاصل از Polymerase Chain Reaction (PCR) با استفاده از شش جفت پرایمر مورد بررسی، پلی‌مورفیسم دیده شد و نمای مورفیک تنها در محصولات بسط داده شده توسط یک پرایمر مشاهده گردید. در کل هفت ژنوتیپ مختلف در بین نمونه‌های مورد مطالعه مشاهده شد. بر اساس نتایج این تحقیق ژنوتیپ‌های مختلفی در بین ایزوله‌های گونه لیشمانیا ماژور در نواحی اندمیک اصفهان، تهران و سمنان شناسایی شد در حالی که در بین نمونه‌های جمع‌آوری شده از مناطق اندمیک ایلام و خوزستان هموژنیتی دیده شد و تنها یک ژنوتیپ مشاهده گردید. نتیجه‌گیری: در مجموع در این مطالعه با استفاده از تکنیک MLMT هفت ژنوتیپ مختلف در بین ایزوله‌های گونه لیشمانیا ماژور در نواحی اندمیک لیشمانیوز پوستی نوع روستایی در ایران شناسایی شد که نشان‌دهنده توانایی این تکنیک در ارزیابی هتروژنیسیتی در گونه لیشمانیا ماژور است. واژه‌های کلیدی: مایکروستلایت تایپینگ، لیشمانیا ماژور، پلی‌مورفیسم
متن کامل [PDF 1226 kb]   (2106 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: علوم آزمايشگاهي
دریافت: ۱۳۸۷/۷/۷