جلد 17، شماره 9 - ( 9-1397 )
جلد 17 شماره 9 صفحات 814-801 |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق
چکیده: (5411 مشاهده)
چکیده
زمینه و هدف: امروزه اثر ضددیابتی تمرینات ورزشی و مکمل آلوئهورا مشخص شده است، اما تأثیر ترکیبی آنها بر دیابت مشخص نیست. لذا هدف از مطالعه حاضر تعیین تأثیر ترکیبی تمرین تناوبی شدید (High intensity interval training; HIT) و متوسط (Moderate intensity interval training; MIT) با مصرف آلوئهورا بر سطوح کمرین، گلوکز و انسولین در موشهای صحرایی دیابتی بود.
مواد و روشها: در این پژوهش تجربی، 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار دیابتی شده با استرپتوزوتوسین بهصورت تصادفی در چهار گروه دیابتی، آلوئهورا (300 میلیگرم بر کیلوگرم)، HIT+مکمل آلوئهورا و MIT+مکمل آلوئهورا تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته انجام شد. هر جلسه تمرینی شامل ۱۲-6 مرحله دو دقیقهای (40 متر بر دقیقه در گروه HIT و 25 متر بر دقیقه در گروه MIT) بود که هر مرحله با یک دقیقه استراحت فعال ادامه مییافت. سطوح کمرین و انسولین به روش الایزا اندازهگیری و دادهها با آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: سطوح کمرین در گروه MIT در مقایسه با گروه دیابتی و HIT کاهش معنیداری داشت (001/0>p). افزایش معنیداری در سطوح انسولین گروه HIT در مقایسه با سایر گروهها مشاهده شد (001/0>p). همچنین افزایش انسولین در گروه آلوئهورا نیز در مقایسه با گروه دیابتی و MIT معنیدار بود (001/0>p)، اما تغییرات گلوکز از نظر آماری معنیدار نبود (05/0<p).
نتیجهگیری: به نظر میرسد، اثر ترکیبی تمرینات ورزشی و مکمل آلوئهورا بر بهبود دیابت مؤثر باشد و احتمالاً این تأثیر بهواسطه کاهش سطوح کمرین یا افزایش انسولین اعمال میشود.
واژههای کلیدی: تمرین تناوبی شدید، تمرین تناوبی با شدت متوسط، کمرین، موش صحرایی، آلوئهورا، دیابت
زمینه و هدف: امروزه اثر ضددیابتی تمرینات ورزشی و مکمل آلوئهورا مشخص شده است، اما تأثیر ترکیبی آنها بر دیابت مشخص نیست. لذا هدف از مطالعه حاضر تعیین تأثیر ترکیبی تمرین تناوبی شدید (High intensity interval training; HIT) و متوسط (Moderate intensity interval training; MIT) با مصرف آلوئهورا بر سطوح کمرین، گلوکز و انسولین در موشهای صحرایی دیابتی بود.
مواد و روشها: در این پژوهش تجربی، 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار دیابتی شده با استرپتوزوتوسین بهصورت تصادفی در چهار گروه دیابتی، آلوئهورا (300 میلیگرم بر کیلوگرم)، HIT+مکمل آلوئهورا و MIT+مکمل آلوئهورا تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته انجام شد. هر جلسه تمرینی شامل ۱۲-6 مرحله دو دقیقهای (40 متر بر دقیقه در گروه HIT و 25 متر بر دقیقه در گروه MIT) بود که هر مرحله با یک دقیقه استراحت فعال ادامه مییافت. سطوح کمرین و انسولین به روش الایزا اندازهگیری و دادهها با آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: سطوح کمرین در گروه MIT در مقایسه با گروه دیابتی و HIT کاهش معنیداری داشت (001/0>p). افزایش معنیداری در سطوح انسولین گروه HIT در مقایسه با سایر گروهها مشاهده شد (001/0>p). همچنین افزایش انسولین در گروه آلوئهورا نیز در مقایسه با گروه دیابتی و MIT معنیدار بود (001/0>p)، اما تغییرات گلوکز از نظر آماری معنیدار نبود (05/0<p).
نتیجهگیری: به نظر میرسد، اثر ترکیبی تمرینات ورزشی و مکمل آلوئهورا بر بهبود دیابت مؤثر باشد و احتمالاً این تأثیر بهواسطه کاهش سطوح کمرین یا افزایش انسولین اعمال میشود.
واژههای کلیدی: تمرین تناوبی شدید، تمرین تناوبی با شدت متوسط، کمرین، موش صحرایی، آلوئهورا، دیابت
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تربيت بدني
دریافت: 1396/12/17 | پذیرش: 1397/8/12 | انتشار: 1397/9/24
دریافت: 1396/12/17 | پذیرش: 1397/8/12 | انتشار: 1397/9/24
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |