جلد 20، شماره 3 - ( 3-1400 )
جلد 20 شماره 3 صفحات 324-313 |
برگشت به فهرست نسخه ها
علوم پزشکی رفسنجان
چکیده: (3775 مشاهده)
چکیده
زمینه و هدف: مهارکنندههای پمپ پروتون نقش مهمــی در پایدار کردن لخته ایجاد شده ناشــی از خونریزی گوارشی فوقانی دارند. لذا این مطالعه با هدف تعیین و مقایسه اثربخشی حداقل و حداکثر دوز پنتوپرازول در درمان بیماران دچار زخم پپتیک هموراژیک، مراجعهکننده به بیمارستان علیبنابیطالب (ع) رفسنجان انجام شد.
مواد و روشها: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده در سال 96-1395 در بیمارستان علیبنابیطالب (ع) رفسنجان بر روی 104 بیمار مبتلا به خونریزی گوارشی فوقانی انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند: به گروه A، دوز بالای پنتوپرازول (80 میلیگرم) و به گروه B، دوز پایین (40 میلیگرم) تجویز شد. جهت همسانسازی جنسیت و سن در دو گروه مقایسه شدند. دادهها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون t مستقل، آزمون مجذور کای و یا آزمون دقیق فیشر) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: میانگین و انحراف معیار سن بیماران در گروهA ، 79/22±96/52 سال و در گروه B، 18/23±51/52 سال بود (921/0=P). تفاوت معنیداری بین جنس در دو گروه مذکور مشاهده نگردید (823/0=P). دوز پنتوپرازول، با میزان مرگومیر، خونریزی مجدد، روزهای بستری، افت هموگلوبین، نیاز به جراحی ارتباط معنیداری نداشت )05/0<.(P
نتیجهگیری: در این مطالعه، اثر بخشی دوز بالای پنتوپرازول در مقایسه با دوز پایین آن در پیامدهای بالینی شامل میزان مرگومیر، نیاز به عمل جراحی، خونریزی مجدد، تعداد روزهای بستری و میزان افت هموگلوبین در هر دو گروه بیماران تفاوتی ندارد. لذا، جهت سلامتی بیماران در دوز دریافتی بهینه، بررسیهای بالینی با حجم نمونه بیشتر توصیه میشود.
واژههای کلیدی: پنتوپرازول، زخم معده هموراژیک، خونریزی گوارشی فوقانی، زخم پپتیک
زمینه و هدف: مهارکنندههای پمپ پروتون نقش مهمــی در پایدار کردن لخته ایجاد شده ناشــی از خونریزی گوارشی فوقانی دارند. لذا این مطالعه با هدف تعیین و مقایسه اثربخشی حداقل و حداکثر دوز پنتوپرازول در درمان بیماران دچار زخم پپتیک هموراژیک، مراجعهکننده به بیمارستان علیبنابیطالب (ع) رفسنجان انجام شد.
مواد و روشها: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده در سال 96-1395 در بیمارستان علیبنابیطالب (ع) رفسنجان بر روی 104 بیمار مبتلا به خونریزی گوارشی فوقانی انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند: به گروه A، دوز بالای پنتوپرازول (80 میلیگرم) و به گروه B، دوز پایین (40 میلیگرم) تجویز شد. جهت همسانسازی جنسیت و سن در دو گروه مقایسه شدند. دادهها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون t مستقل، آزمون مجذور کای و یا آزمون دقیق فیشر) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: میانگین و انحراف معیار سن بیماران در گروهA ، 79/22±96/52 سال و در گروه B، 18/23±51/52 سال بود (921/0=P). تفاوت معنیداری بین جنس در دو گروه مذکور مشاهده نگردید (823/0=P). دوز پنتوپرازول، با میزان مرگومیر، خونریزی مجدد، روزهای بستری، افت هموگلوبین، نیاز به جراحی ارتباط معنیداری نداشت )05/0<.(P
نتیجهگیری: در این مطالعه، اثر بخشی دوز بالای پنتوپرازول در مقایسه با دوز پایین آن در پیامدهای بالینی شامل میزان مرگومیر، نیاز به عمل جراحی، خونریزی مجدد، تعداد روزهای بستری و میزان افت هموگلوبین در هر دو گروه بیماران تفاوتی ندارد. لذا، جهت سلامتی بیماران در دوز دریافتی بهینه، بررسیهای بالینی با حجم نمونه بیشتر توصیه میشود.
واژههای کلیدی: پنتوپرازول، زخم معده هموراژیک، خونریزی گوارشی فوقانی، زخم پپتیک
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |