fa اثر پروژسترون بر تعداد نورون‌های هرمی ناحیه CA3 هیپوکمپ در صرع مدل کیندلینگ شیمیایی در موش صحرایی نر فيزيولوژي Physiology پژوهشي Research <p dir="rtl"><table cellspacing="0" cellpadding="0" width="100%"><p dir="rtl"><tbody></tbody></p></table></textbox /><wrap anchorx="page" ></roundrect /><strong>چکیده </strong></p><p></p><p dir="rtl"><strong>زمینه </strong><strong>و هدف: </strong>هورمون‌های استرو ی یدی و تخمدانی اثرات کوتاه مدت و یا طولانی مدت بر روی مغز دارند. پروژسترون می‌تواند تغییرات ساختمانی و عملی بر روی نورون‌های هیپوکمپ داشته باشد و چون در صرع حدس زده می‌شود میزان نورون‌ها بعلت مرگ سلولی کم می‌شود لذا در این مطالعه اثر پروژسترون بر روی تعداد نورون‌های هرمی ناحیه CA3 هیپوکمپ بررسی شد. </p><p dir="rtl"><strong>مواد و روش‌‌ها </strong>: در این مطالعه تجربی 45 سر موش صحرایی نر به 5 گروه تقسیم شدند یک گروه به عنوان گروه سالم و بقیه به طور تصادفی به چهار گروه زیر تقسیم شدند : در گروه اول ، گروه شاهد که با 50 َ میلی‌گرم بر کیلوگرم پنتیلن تترازول ( PTZ ) به صورت داخل صفاقی صرع مدل کیندلینگ در آن‌ها ایجاد گردید. گروه دوم گروه حلال که نیم ساعت قبل از تزریق PTZ ، 50 میلی‌گرم برکیلوگرم حلال پروژسترون (روغن کنجد) به صورت ip دریافت کرد. گروه سوم و چهارم گروه پروژسترون که به ترتیب 25 و 50 میلی‌گرم بر کیلوگرم پروژسترون به صورت داخ ل صفاقی نیم ساعت قبل از تزریق PTZ دریافت نمودند. تزریق PTZ هر 48 ساعت یک بار تکرار و بعد از هر بار تزریق حیوان‌ها به مدت 20 دقیقه و طی دوازده جلسه، میزان مرگ و میر، مراحل پیشرفت صرع و مدت زمان ماندن در فاز 5 مورد بررسی قرار گرفت . هر زمان حیوان سه بار متوالی در فاز 5 قرار می‌گرفت حیوان صرعی تلقی شده و جهت مطالعه بافت شناسی حیوان با اتر بی ‌ هوش و سپس مغز حیوان با روش پرفیوژن و با فرمالین 10% ثابت و پس از پاساژ و بلوک ‌ گیری، برش‌های سریال 10 میکرونی تهیه و با روش‌های H&E و کریزال و ی ولت رنگ ‌ آمیزی و سپس با لنز‌های م و رفومتریک نورون‌های ‌ هرمی سالم ناحیه CA3 هیپوکمپ در واحد میلی ‌ مترمربع شمارش ‌ گردید. </p><p dir="rtl"><strong>یافته‌ها: </strong>نتایج این پژوهش نشان داد که تزریق پروژسترون با دوزهای 25 و 50 میلی ‌ گرم برکیلوگرم میانگین مدت زمان فاز 5 را از 2/175 ثانیه در گروه شاهد به ترتیب به 1/123 و 1/113 ثانیه در گروه ‌های پروژسترون کاهش داد که بین گروه ‌هایی پروژسترون و شاهد اختلاف معنی‌داری به ترتیب با 05/0 p < و 01/0 p < مشاهده شد. علاوه بر این کابرد PTZ جهت ایجاد صرع مدل کیندلینگ موجب کاهش نورون‌ها از 8 ± 3/178 در گروه سالم به 2/14 ± 2/123 در گروه شاهد شد (05/0 p < ) . میانگین تعداد نورون‌ها در گروه پروژسترون با دوز 25 و 50 میلی ‌ گرم به ترتیب 5/10 ± 3/137 و 5/8 ± 145 بود که در مقایسه با گروه شاهد گروه پروژسترون با دوز 50 میلی ‌ گرم اختلاف معنی ‌ داری را نشان داد (05/0 p < ) . </p><p dir="rtl"><strong>نتیجه </strong><strong>‌ </strong><strong>گیری: </strong>نتایج این مطالعه نشان ‌د ا د که در گروه‌‌هایی که پروژسترون دریافت کرده ‌ اند مرگ نورونی ناشی از PTZ به طور معنی‌داری نسبت به گروه شاهد کاهش می‌یابد و به نظر می ‌ رسد که بین مرگ و میر نورونی و طول مدت فاز 5 در گروه دریافت کننده پروژسترون ارتباط وجود دارد . </p><p dir="rtl"><rect id="_x0000_s1027" ></rect /><strong>واژه‌های کلیدی: </strong>پروژسترون ، نورون‌های CA3 هیپوکمپ ، کیندلینگ شیمیایی ، مورفومتری </p> ،پروژسترون،نورون‌های CA3 هیپوکمپ،، کیندلینگ شیمیایی،مورفومتری Progesterone, CA3 Hippocampus Neurons, Chemical Kindling, Morphometric 158 165 http://journal.rums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-31-1&slc_lang=fa&sid=1 M. Shariati مهدی شریعتی shariatik@yahoo.com 690031947532846002683 690031947532846002683 Yes HR. Jafarinaveh حمیدرضا جعفری‌نوه 690031947532846002684 690031947532846002684 No AA. Pourshanazari علی‌اصغر پورشانظری 690031947532846002685 690031947532846002685 No M. Bahadoran مهران بهادران 690031947532846002686 690031947532846002686 No M. Moosavi سید مهدی موسوی 690031947532846002687 690031947532846002687 No