زمینه و هدف:اپیکندیلیت خارجی آرنج، شایعترین ضایعه انقباضی است که آن را گرفتار میکند و در مبدأ عضلات راستکننده مچ دست سبب التهاب و درد میشود. هدف این مطالعه بررسی اثر لیزر کمتوان در درمان اپیکندیلیت خارجی آرنج بود. مواد و روشها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دو سوکور در درمانگاه فیزیوتراپی فاطمیه (س) رفسنجان انجام شد. پنجاه بیمار مبتلا به اپیکندیلیت خارجی آرنج به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم گردیدند. روشهای درمان شامل لیزر و پلاسبو بود. شدت درد موضعی، درد انتشاری،حساسیت به لمس و قدرت مشت کردن در جلسات اول، پنجم و دهم بررسی گردید. ارزیابی شدت درد موضعی و قدرت مشت کردن به ترتیب با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری و دینامومتر انجام شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمونهای آنالیز واریانس دو طرفه، توکی و مجذورکای استفاده گردید. یافتهها: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که لیزر در کاهش درد موضعی و افزایش قدرت مشت کردن اپیکندیلیت خارجی آرنج مؤثر بوده است (0001/0p<). آزمون مجذور کای در جلسه دهم نشان داد که لیزر در کاهش درد انتشاری و حساسیت به لمس اپیکندیلیت خارجی آرنج مؤثر بود (0001/0p<). نتیجهگیری: از یافتههای این مطالعه میتوان نتیجه گرفت که لیزر کمتوان در طی 10 جلسه میتواند در کاهش درد موضعی، درد انتشاری، بهبود حساسیت به لمس و افزایش قدرت مشت کردن اپیکندیلیت خارجی آرنج مؤثر باشد. واژههای کلیدی: لیزر کمتوان، اپیکندیلیت خارجی آرنج، درمان
دادالله شاهی مریدی، منصور اقبالی، حمید رضا عبدالله پور، مجید ملاحسینی، محمود شیخ فتح اللهی، جلد 15، شماره 8 - ( 9-1395 )
چکیده
چکیده
زمینه و هدف: اپیکندیلیت خارجی آرنج، شایعترین ضایعه انقباضی است که آن را گرفتار میکند و در مبدأ عضلات راستکننده مچ دست سبب التهاب و درد میشود. هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر فنوفورزیس هیدروکورتیزون 1% و لیزر کمتوان در درمان اپیکندیلیت خارجی آرنج بود.
مواد و روشها: این مطالعه بهصورت کارآزمایی بالینی دوسوکور در درمانگاه فیزیوتراپی فاطمیه رفسنجان در سال 1395 انجام گرفت. 78 بیمار مبتلا به اپیکندیلیت خارجی آرنج بهطور تصادفی به سه گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول، دوم و سوم به ترتیب فنوفورزیس هیدروکورتیزون 1%، لیزر کمتوان و درمان رایج دریافت کردند. شدت درد موضعی، درد انتشاری، حساسیت به لمس و قدرت مشت کردن در جلسه اول، پنجم، دهم و 10 روز پس از پایان درمان بررسی گردید. شدت درد و قدرت مشت کردن به ترتیب با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری و دینامومتر ارزیابی گردید. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس دوطرفه با اندازهگیریهای مکرر، آزمون مقایسات چندگانه Tukey و مجذور کای، تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج این مطالعه نشان داد که لیزر در مقایسه با فنوفورزیس هیدروکورتیزون 1% و درمان رایج به مدت 10 جلسه در کاهش درد اپیکندیلیت خارجی آرنج مؤثرتر بود (001/0>p). همچنین نتایج این مطالعه نشان داد لیزر در افزایش قدرت مشت کردن از درمان رایج مؤثرتر بود (005/0=p)، ولی لیزر در مقایسه با فنوفورزیس هیدروکورتیزون 1% در قدرت مشت کردن، اختلاف معنیداری نداشت (05/0<p). آزمون مجذور کای در جلسه دهم نشان داد که لیزر در کاهش درد انتشاری و حساست به لمس اپیکندیلیت خارجی آرنج مؤثرتر از فنوفورزیس هیدروکورتیزون 1% و درمان رایج بوده است (001/0>p).
نتیجهگیری: از یافتههای این مطالعه میتوان نتیجه گرفت که لیزر در طی 10 جلسه میتواند در کاهش درد موضعی، درد انتشاری و حساسیت به لمس از فنوفورزیس هیدروکورتیزون 1% و درمان رایج مؤثرتر باشد.
چکیده زمینه و هدف:درمانهای محافظه کارانه آرنج تنیس بازان مجموعهای از روشهای غیرجراحی هستند که برای درمان التهاب اپیکندیل خارجی استخوان بازوی افراد مبتلا به سندرم آرنج تنیسبازان از آنها استفاده میشود. هدف از این مقاله تعیین اثرات درمانهای محافظه کارانه بر شاخصهای درد، عملکرد و قدرت مشت کردن افراد مبتلا به سندرم آرنج تنیسبازان بود. مواد و روشها: در این مرور نظاممند مبتنی بر شواهد، از فرآیند PICO (Patient,Intervention,Comprison,Outcome) استفاده شد. پایگاههای اطلاعاتی PubMed، ISI web of knowledge و Scopus در بازه زمانی سالهای 2000 تا 2017 به صورت پیشرفته مورد جستجو قرار گرفتند. مقالاتی که واجد معیارهای ورود بودند مورد مطالعه و مداخله قرار گرفتند. یافتهها: از میان 76 مقاله اولیه بازیابی شده، 18 مقاله معیارهای ورود به مطالعه را دارا بودند که از میان آنها 15 مقاله در گروه فیزیوتراپی و سه مقاله در گروه اسپیلنت قرار داشتند. از بین این مطالعات چهار مقاله مربوط به اثر درمانی لیزر، چهار مطالعه مربوط به شاک ویودرمانی، دو مطالعه مربوط به آکوپانچر، سه مطالعه مربوط به مدالیتههای ترکیبی و سه مقاله مربوط به بریس (Brace) بودند. همچنین در یک مطالعه، اثر تنس (TENS؛Transcutanous electrical nerve stimulation)و در مطالعه دیگر، اثر تکنیکهای بانداژ بررسی شده بود. نتیجهگیری: انواع مدالیتههای درمانی با مکانیزمهای عملکردی متفاوت برای درمان افراد مبتلا به سندرم آرنج تنیسبازان مؤثر است و مداخلات ترکیبی نسبت به تک مداخلات ارجحیت دارد. همچنین ارجحیت یک نوع مداخله خاص به طور قطعی بر مداخله دیگر گزارش نشده است و عوارض جانبی خاصی در خصوص مدالیتهها نیز بیان نشده است. واژههای کلیدی: درمانهای محافظه کارانه، درد، عملکرد، قدرت مشت کردن، سندرم آرنج تنیسبازان، التهاب اپیکندیلیت خارجی آرنج
چکیده زمینه و هدف: یکی از جنبههای کیفیت زندگی، ارتباط آن با ارتقاء سلامت است. بررسی نیاز به درمان ارتودنسی به صورت کمی دارای اهمیت ویژه بوده و شاخص ICON ((Index of Complexity, Outcome, & Need یکی از شاخصها جهت ارزیابی این مورد است. لذا هدف از انجام این مطالعه تعیین رابطه بین شاخص نیاز به درمان ناهنجاریهای فکی دندانی (ICON) با کیفیت زندگی مرتبط با ارتودنسی در دانش آموزان پسر 16 تا 18 ساله در شهر رفسنجان بود. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی بر روی 1077 دانش آموز که در سال 1395 به روش نمونهگیری تصادفی چند مرحلهای از مدارس شهر رفسنجان انتخاب شدند، انجام شد. به منظور ارزیابی کیفیت زندگی دانشآموزان از پرسشنامه کیفیت زندگی مرتبط با ارتودنسی (Orthognathic Quality of Life; OQOL) استفاده شد و تمام دانشآموزان بر اساس اجزاء ایندکس نیاز به درمان ارتودنسی ICON، معاینه شده و نتایج در فرم ICON ثبت گردید. دادهها توسط ضریب همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: در مطالعه حاضر میانگین و انحراف معیار نمره کیفیت زندگی 91/10±58/25 و میانگین و انحراف معیار نمره ICON برابر با 55/13±34/32 بود و این دو متغیر دارای همبستگی معکوس معنیدار بودند (001/0, p<24/0-r=). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که جنبههای مختلف کیفیت زندگی میتواند بر تمایل به انجام درمان ناهنجاریهای فکی صورتی و ارتودنسی بین نوجوانان تأثیر گذارد و درمان ارتودنسی تأثیر بهسزایی بر افزایش اعتماد به نفس و در نتیجه افزایش کیفیت زندگی نوجوان دارد. واژه های کلیدی: کیفیت زندگی، ارتودنسی، ICON، رفسنجان
