جلد 4، شماره 1 - ( 6-1384 )                   جلد 4 شماره 1 صفحات 9-16 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Nough H, Khodadadi Zadeh A, Aref M, Esmaieli‌ Nadimi A. Incidence of Thrombocytopenia Induced by Two Methods of Intravenous Heparin injection in Patients with Acute Coronary Syndrome. JRUMS. 2005; 4 (1) :9-16
URL: http://journal.rums.ac.ir/article-1-4-fa.html
نوق حسین، خدادادی زاده علی، عارف مهدی، اسماعیلی ندیمی علی. بروز ترومبوسیتوپنی ناشی ازهپارین، در دو روش تجویز داخل وریدی در بیماران با سندرم حاد کرونری. مجله دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. 1384; 4 (1) :9-16

URL: http://journal.rums.ac.ir/article-1-4-fa.html


چکیده:   (9202 مشاهده)

 

خلاصه

سابقه و هدف: هپارین داخل وریدی درمان مؤثری برای بیماران با سندرم‌ حاد کرونری می‌باشد و به دو روش بولوس 6 ساعته و یا انفوزیون وریدی مداوم قابل تجویز می‌باشد. ترومبوسیتوپنی ناشی از تزریق هپارین بین 30-0 درصد گزارش شده است که بروز آن در روشهای مختلف تجویز هپارین متفاوت می‌باشد. این مطالعه، جهت تعیین بروز ترومبوسیتوپنی در دو روش مختلف تجویز هپارین داخل وریدی در بیماران بستری شده در سیسییو بیمارستان علی‌ابن‌ابیطالب (ع) رفسنجان انجام شد.

مواد وروش‌ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی روی 64 بیمار (35 مرد و 29 زن) با میانگین سنی 6±52 سال با سندرم حاد کرونری بستری شده در بخش سیسییو که به طور تصادفی ساده به دو گروه تقسیم شدند انجام شد. 32 نفر انفوزیون مداوم هپارین (گروه A) و 32 نفر هپارین به صورت بولوس 6 ساعته وریدی دریافت نمودند (گروه B). 4 بیمار (2 مرد و 2 زن) از گروه هپارین بولوس و یک بیمار از گروه انفوزیون وریدی به علت زمان بستری کمتر از 24 ساعت از مطالعه حذف شدند. دوز هپارین بر اساس وزن بدن و سپس با اندازه‌گیری زمان پروترومبین فعال شده درحدود 5/1 تا 2 برابر زمان کنترل تنطیم شد. در هر دو گروه پلاکتهای خون قبل از شروع هپارین و روز سوم بعد از تجویز هپارین و همچنین روز هفتم پس از بستری اندازهگیری شد.

یافته‌ها: تفاوت معنی‌داری بین دو گروه A و B از نظر سن و جنس، تجویز متوسط هپارین روزانه، مدت زمان درمان با هپارین، متوسط میزان کلی هپارین و داروهای مصرفی وجود نداشت. میانگین پلاکت در گروه A، 20±210 هزار در میلیمتر مکعب و در گروه B، 18±208 هزار در میلیمترمکعب بود که از نظر آماری اختلاف معنیداری بین دو گروه وجود نداشت. در گروه انفوزیون مداوم هپارین یک مورد (1/3درصد) ترومبوسیتوپنی دیده شد، اما در روش هپارین بولوس 6 ساعته وریدی 4 مورد ترومبوسیتوپنی (8/14 درصد) مشاهده شد که با 05/0p< این اختلاف معنیدار بود.

نتیجهگیری: ترومبوسیتوپنی ناشی از تجویز هپارین در روش انفوزیون مداوم هپارین کمتر از روش بولوس 6 ساعته وریدی می‌باشد، بنابراین روش انفوزیون مداوم در بیماران با سندرم حاد کرونری که نیاز به درمان با هپارین دارند، توصیه میشود.

واژه‌های کلیدی: ترومبوسیتوپنی، سندرم حاد کرونری، انفوزیون وریدی هپارین، بولوس هپارین

متن کامل [PDF 243 kb]   (1550 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: قلب و عروق
دریافت: ۱۳۸۴/۸/۱۹

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Journal of Rafsanjan University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb