Ethics code: IR.SEMUMS.REC.1403.235
Soleimani M, Najafi M. The Mediating Role of Rumination and Resilience in the Relationship of Mindfulness and Depression and Anxiety in Students: A Descriptive Study. , JRUMS. 2026; 25 (5) :463-478
URL:
http://journal.rums.ac.ir/article-1-8021-fa.html
سلیمانی مریم، نجفی محمود. نقش میانجی نشخوار فکری و تابآوری در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب در دانشآموزان: یک مطالعه توصیفی. , مجله دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان. 1405; 25 (5) :463-478
URL: http://journal.rums.ac.ir/article-1-8021-fa.html
دانشگاه سمنان
متن کامل [PDF 973 kb]
(62 دریافت)
|
چکیده (HTML) (152 مشاهده)
متن کامل: (66 مشاهده)
مقاله پژوهشی
مجله دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان
دوره 25، مرداد 1405، 478-463
نقش میانجی نشخوار فکری و تابآوری در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب در دانشآموزان: یک مطالعه توصیفی
مریم سلیمانی[1]، محمود نجفی[2]
دریافت مقاله: 26/02/1405 ارسال مقاله به نویسنده جهت اصلاح: 20/03/1405 دریافت اصلاحیه از نویسنده: 07/05/1405 پذیرش مقاله: 10/05/1405
چکیده
زمینه و هدف: اختلالات افسردگی و اضطراب از شایعترین مشکلات سلامت روان در دوران نوجوانی هستند و شناسایی متغیرهای زمینهساز و محافظتکننده اهمیت دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی نشخوار فکری و تابآوری در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب در دانشآموزان انجام شد.
مواد و روشها: پژوهش توصیفی حاضر از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان نیشابور در سال تحصیلی 1404-1403 تشکیل دادند که 300 نفر به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. ابزارها شامل مقیاس ذهنآگاهی نوجوانان Brown و همکاران (2011)، مقیاس نشخوار فکری Nolen-Hoeksema و Morrow (1991)، مقیاس تابآوری Conner و Davidson (2003) و مقیاس پریشانی روانشناختی Lovibond و Lovibond (1995) بود. دادهها با استفاده از همبستگی Pearson و مدلیابی معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد مسیر ذهنآگاهی به افسردگی (30/0-=β، 001/0>P) و اضطراب (26/0-=β، 001/0>P) مستقیم و معنیدار است. همچنین، نشخوار فکری و تابآوری در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب نقش میانجی معنیدار ایفاء کردند؛ بهطوریکه اثرات غیرمستقیم ذهنآگاهی از طریق نشخوار فکری و تابآوری بر افسردگی (32/0-=β، 001/0>P) و اضطراب (26/0-=β، 001/0>P) معنیدار بود.
نتیجهگیری: طبق یافتهها، ذهنآگاهی با کاهش نشخوار فکری و ارتقاء تابآوری نقش مهمی در کاهش افسردگی و اضطراب دانشآموزان دارد. بنابراین، تمرکز بر کاهش نشخوار فکری و تقویت تابآوری در قالب مداخلات بهداشتی و مشاورهای در مدارس، میتواند گامی مؤثر در جهت ارتقاء سلامت روان دانشآموزان باشد.
واژههای کلیدی: نشخوار فکری، تابآوری، ذهنآگاهی، افسردگی، اضطراب، دانشآموزان
ارجاع: سلیمانی م، نجفی م. نقش میانجی نشخوار فکری و تابآوری در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب در دانشآموزان: یک مطالعه توصیفی. سال 1405، دوره 25، شماره 5، صفحات: 478-463.
مقدمه
دوران نوجوانی یکی از حساسترین و چالشبرانگیزترین دورههای زندگی محسوب میشود که با تغییرات گسترده زیستی، روانی و اجتماعی همراه است (۱). در این دوره، نوجوانان با فشارهای تحصیلی، هویتی و بینفردی متعددی مواجه هستند که میتواند آنها را در معرض آسیبهای روانشناختی گوناگون از جمله افسردگی و اضطراب قرار دهد (2). شیوع رو به رشد اختلالات افسردگی (Depression) و اضطراب (Anxiety) در میان نوجوانان، به عنوان یکی از نگرانیهای عمده نظامهای سلامت روان در سراسر جهان مطرح شده است (4-3). بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، افسردگی یکی از علل اصلی ناتوانی در نوجوانان است و اضطراب نیز به عنوان شایعترین اختلال روانی در این گروه سنی شناخته میشود (5). در ایران نیز مطالعات نشان دهنده شیوع قابلتوجه این اختلالات در جمعیت دانشآموزی است (7 ،6). با توجه به پیامدهای مخرب این اختلالات بر عملکرد تحصیلی، روابط اجتماعی و کیفیت زندگی نوجوانان، شناسایی متغیرهای محافظتکننده و خطرساز در این زمینه از اولویتهای پژوهشی حوزه روانشناسی و روانپزشکی به شمار میرود (8).
در سالهای اخیر، ذهنآگاهی (Mindfulness) به عنوان یکی از متغیرهای مهم در تبیین آسیبهای روانشناختی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است (9). ذهنآگاهی به عنوان آگاهی غیرقضاوتی از تجارب لحظهای تعریف میشود (10) و پژوهشها نشان دادهاند که سطوح بالاتر ذهنآگاهی با کاهش علائم افسردگی و اضطراب در جمعیتهای مختلف همراه است (12، 11). با این حال، آنچه کمتر مورد کاوش قرار گرفته، مکانیسمها و سازوکارهای واسطهای هستند که این رابطه را تبیین میکنند. در این راستا، شناخت مکانیسمهای واسطهای که تبیینکننده تأثیر ذهنآگاهی بر کاهش افسردگی و اضطراب در نوجوانان هستند، از اهمیت ویژهای برخوردار است (13). زیرا این شناخت نهتنها به درک فرآیندهای روانشناختی زیربنایی کمک میکند، بلکه مبنایی برای طراحی مداخلات روانشناختی کارآمدتر و هدفمندتر در اختیار متخصصان سلامت روان قرار میدهد (14).
در این میان، نشخوار فکری (Rumination) به عنوان یکی از مهمترین مکانیسمهای آسیبزا در رابطه با افسردگی و اضطراب مطرح شده است (۱5). نشخوار فکری به الگوی تکراری و منفعلانه تفکر درباره علائم پریشانی، علل و پیامدهای آن اطلاق میشود که فرد را در چرخهای از افکار منفی گرفتار میسازد (17، 16). پژوهشها نشان دادهاند که ذهنآگاهی با کاهش نشخوار فکری، میتواند شدت علائم افسردگی را کاهش دهد (19، 18). به عبارت دیگر، افرادی که ذهنآگاهی بالاتری دارند، کمتر در دام افکار تکراری و منفی گرفتار میشوند و در نتیجه آسیبپذیری کمتری در برابر اختلالات خلقی تجربه میکنند (20). با این وجود، اکثر این پژوهشها در جمعیت بزرگسال انجام شده و تعمیمپذیری آن به جمعیت نوجوان ایرانی نیازمند بررسیهای بیشتر است (13).
در مقابل، تابآوری (Resilience) به عنوان یکی از متغیرهای محافظتکننده و مثبتنگر، نقشی تعیین کننده در مقابله با فشارهای روانی ایفاء میکند (21). تابآوری به توانایی سازگاری موفقیتآمیز با شرایط تهدیدکننده، آسیبزا یا استرسزا اشاره دارد (22). پژوهشهای متعدد حاکی از آن است که ذهنآگاهی با افزایش تابآوری، به افراد کمک میکند تا در مواجهه با چالشهای زندگی، انعطافپذیری بیشتری از خود نشان دهند (24، 23) و در نتیجه کمتر دچار افسردگی و اضطراب شوند. Luo و همکاران نیز نشان دادند که نوجوانان دارای تابآوری بالا کمتر در معرض افسردگی و اضطراب قرار دارند (25).
با این حال، مطالعات محدودی به بررسی همزمان نقش میانجی نشخوار فکری (به عنوان عامل خطر) و تابآوری (به عنوان عامل محافظتی) در ارتباط بین ذهنآگاهی و آسیبهای روانی در یک مدل یکپارچه پرداختهاند (26). با وجود اینکه در سالهای اخیر توجه به ذهنآگاهی به عنوان یک سازه مهم در سلامت روان افزایش یافته است (12، 11، 9)، هنوز خلأهای نظری در مورد مکانیسمهای میانجی این رابطه وجود دارد. بهطور خاص، اندک پژوهشی به طور تجربی مدل واسطهای نشخوار فکری و تابآوری را در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب در جمعیت نوجوانان ایرانی مورد بررسی قرار داده است. جمعیت نوجوانان بهدلیل قرار گرفتن در دوره حساس تحولی و مواجهه با استرسهای تحصیلی، هویتی و اجتماعی، از آسیبپذیری بیشتری در برابر اختلالات روانشناختی از جمله افسردگی و اضطراب برخوردار است (7-6)؛ لذا، شناسایی سازوکارهای زیربنایی تداوم این علائم در این جمعیت میتواند به تدوین برنامههای پیشگیرانه و مداخلات درمانی مؤثرتر کمک کند (14). بنابراین، هدف پژوهش حاضر تعیین نقش واسطهای نشخوار فکری و تابآوری در رابطه بین ذهنآگاهی با افسردگی و اضطراب در دانشآموزان است. در شکل ۱، مدل پیشنهادی پژوهش ارائه شده است.
